1952 թ. նոյեմբերին Կուրիլյան կղզիներում մեծ ողբերգություն տեղի ունեցավ:

Գիշերը Սևերո-Կուրիլսկ քաղաքի բնակիչներին արթնացրին ստորգետնյա ցնցումները:

Ինչպես ավելի ուշ պարզ դարձավ, դա յոթբալանոց երկրաշարժ էր, որի էպիկենտրոնը Կամչատկայի տակ էր գտնվում:

Հետևյալ երևույթն այս վայրերում հազվագյուտ չէր, և մարդիկ րոպեներ անց հանգիստ վերադարձան իրենց քնին:

Այդ ժամանակ ԽՍՀՄ-ում բնական աղետների մասին ահազանգման ոչ մի մեխանիզմ չէր գործում, հետևաբար ոչ ոք պատրաստ չէր հետագա իրադարձություններին:

Ստորգետնյա ցնցումներից 40 րոպե անց ցունամիի ութմետրանոց ալիք սկսվեց:

Այն պատեց քաղաքի ներքևի հատվածում գտնվող բոլոր տները:

Ապա սկսվեց երկրորդ ալիքը, որն արդեն 15 մ բարձրություն ուներ:

Այն ծածկեց ամենը՝ քաղաքը, տները, ավտոմեքենաները, մարդկանց:

Մարդկանց մի մասը տեղում մահացավ, մյուսները սառցակալեցին և ավելի ուշ զոհվեցին:

Մի քանի ամիս շարունակվում էին մարդկանց թաղումները:

Տեղի ռադիոկայանը SOS ազդանշան տվեց, սակայն Պետրոպավլովսկին ոչ մի կերպ ազդանշանը չհասավ, քանի որ այն քաոսային վիճակում էր գտնվում:

Սևերո-Կուրիլսկում ապրում էր շուրջ 6000 մարդ:

Ողբերգությունից հետո քաղաքից ոչինչ չմնաց, միայն մի քանի կառույցների ավերակներ, ինչպես նաև ԽՍՀՄ օդաչու Տալալիխինի արձանը:

Թե ինչքան մարդ է զոհվել քաղաքում, անհայտ է: Քաղաքում հուշարձան է տեղադրված, որի վրա փորագրված է 2236 մարդու անուն, որոնք զոհեր են ճանաչվել:

Ցունամին ծածկեց ոչ միայն Սևերո-Կուրիլսկը. դրա «զոհերը» դարձան նաև Պարամուշիր և Շումշու կղզիները:

Այս վայրերում 10500 քաղաքացի ու խորհրդային զինծառայող կար:

Տեղի պատմաբանները կարողացել են հաշվել առնվազն 8000 զոհի:

Թե քանի զինծառայող կար և նրանցից քանիսն է զոհվել, անհայտ է:

Նրանք, ովքեր ողջ էին մնացել, 1953 թ. տարհանվեցին:

Բնակելի վայրերի ավիրակներում կողոպուտ սկսվեց, և գերատեսչական հիմնարկներից մեկից հափշտակեցին սեյֆ, որում 270 000 ռուբլի կար:

Նման բնական աղետները շրջանի համար նորություն չէին:

Կուրիլյան կղզիները սուբդուկցիայի գոտի են համարվում, այսինքն՝ վայր, որտեղ մայրցամաքային ու օվկիանոսային սալիկների բախումներ են տեղի ունենում, որոնց արդյունքում երկրաշարժեր ու ցունամիներ են տեղի ունենում:

Ի դեպ, 1952 թ. երկրաշարժի էպիկենտրոնը ծովի մակարդակից 30 մ խորության վրա էր:

Երկրաշարժի արդյունքում ցրված էներգիան մի քանի անգամ գերազանցում էր 1948 թ. Աշխաբադի երկրաշարժի էներգիային, որը XX դարում հզորագույնն էր համարվում Հյուսիսային Ասիայում:

1956 թ.՝ Կուրիլյան ողբերգությունից հետո, ԽՍՀՄ-ում ստեղծեցին ցունամիի մասին զգուշացնող ծառայություն, որը գործում է մինչ օրս:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը

Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ