«Բաժանվում են, որովհետև սկսել են ամուսնանալ սիրելով». ինչո՞ւ են երեխաներն առանց հայրերի մեծանում. հոգեբան

Like on FB:

35 տարվա աշխատանքային փորձով հայտնի հոգեբան-պրակտիկ Միխայիլ Լաբկովսկին պատմել է, թե որն է երկարատև և երջանիկ հարաբերությունների գաղտնիքը:

Այսօր մենք տեսնում ենք, որ ամուսնությունների կեսից ավելին քայքայվում է, նույնքան երեխաներ, որպես կանոն, մեծանում են առանց հայրերի:

Սա խոսում է այն մասին, որ այն ձևով, որով ամուսնությունն ի սկզբանե մտածված է եղել, իրեն չի արդարացնում: Ոչ շատ արագ, բայց մի քանի տասնամյակ անց ամուսնությունն այլ կլինի:

Այսօր Եվրոպայում, օրինակ, աշխատում են չամուսնանալ, քանի որ այնտեղ ամուսնալուծվելիս շատ խիստ են կանոնները: Օրինակ, Ֆրանսիայում, եթե կինը 10 տարի ամուսնացած է եղել ու չի աշխատել, ապա ամուսնալուծությունից հետո տղամարդը պետք է նրան ցմահ պահի:

Այս ամենը հասկանում են ու աշխատում են ավելորդ շարժումներ չանել: Եվ նախապատվությունը տալիս են, այսպես կոչված, «քաղաքացիական ամուսնությանը», որպեսզի իրավաբանական հետևանքներ չունենան:

Այսինքն` ապագայում մարդիկ ոչ թե կամուսնանան, այլ կմիավորվե՞ն: Հարցն այդ չէ, այլ այն, որ շատ երկրներում կանայք քանակապես ավելի շատ են, քան տղամարդիկ: Եվ դա խնդիր է:

Իսլամական երկրներն այդ հարցը լուծել են բազմակնությամբ, և ի տարբերություն, ասենք, Բելառուսի, եթե մահմեդական երկրում կինը չամուսնանա, նա առհասարակ սեռական կյանք երբևէ չի ունենա: Նա ողջ կյանքում պիտի խնամի զարմիկներին ու քայլի ծնողների հետևից, քանի դեռ նրանք կենդանի են: Հասկանալի է, որ այս հեռանկարի դեպքում նրանք գերադասում են լինել 5-րդ կին: Բայց աշխարհի եվրոպական հատվածում դա հետաքրքիր չէ, որովհետև այստեղ այլ պայմաններ են: Բայց ինչո՞ւ է ամուսնալուծությունների այդքան մեծ թիվ հենց հիմա գրանցվում:

Ամեն ինչ շատ պարզ էԱմուսնալուծվում ենքանի որ սկսել են սիրելով ամուսնանալ:

Պետք է հասկանալ, որ ամուսնությունը կրոնական-պետական ինստիտուտ է, որը սիրո հետ երբեք ոչ մի առնչություն չի ունեցել: Եթե ժամանակակից զույգերը ամուսնանային այն չափանիշերով, որոնք ի սկզբանե դրված են եղել ամուսնության հիմքում, այն է` համայնքի քանակի մեծացում, տնտեսության համատեղ վարում, սերնդի շարունակականության ապահովում, այդքան բաժանություններ չէին լինի: Նախկինում ընտանիքում ոչ ոք իրարից ոչ մի զգացմունք չէր սպասում, իսկ այժմ մարդիկ նախ և առաջ կողմնորոշվում են դեպի զգացմունքները:

Եվ այստեղ ի հայտ է գալիս հետևյալ պահը:

Հավերժական սիրո երաշխիքը կայուն հոգեկան վիճակն է, իսկ ստաբիլ հոգեկան վիճակ ունեցող մարդիկ հիմա քիչ են, դրա համար էլ ամուսնալուծություններն են շատ:

Իսկ ի՞նչ է առհասարակ նշանակում՝ կայուն հոգեկան վիճակ ասվածը: Ամեն ինչ շատ պարզ է: Կայուն հոգեկան վիճակ ունեցող մարդու մոտ կյանքի հանդեպ վերաբերմունքն ու տրամադրությունը չեն փոխվում:

Շատ ընտանիքներում երեխայի ծնվելուց հետո կայուն հոգեկան վիճակի մասին խոսք անգամ չի գնում: Կյանքի սովորական ընթացքը տրամագծորեն փոխվում է, բոլորը շփոթված են, և կա՞ արդյոք այս շրջանում ընտանիքը պահպանելու ինչ-որ բաղադրատոմս:

Բաղադրատոմսը հետևյալն է: Եթե դուք մարդուն սիրում եք, բայց տառապում եք ներքին կոնֆլիկտներից, դուք պետք է դիմեք հոգեբանի, իսկ եթե չեք սիրում, բաժանվեք:

Բայց յուրաքանյուր ընտանիքում էլ բարդ շրջան լինում է, երբ վիրավորանքների, նեղվածության ու բարդությունների հետևում կարելի է այդ սերը չնկատել: Օրինակ, երեխայի ծննդից հետո հարաբերությունները փչանում են, իսկ հետո երեխան մեծանում է, և ամեն ինչ իր տեղն է ընկնում: Եվ եթե դժվարին պահերին մարդիկ տաք գլխով որոշում են կայացնում ու պատասխանում, արդյո՞ք դա սխալ չէ:

Սովորաբար այդպես չի լինում: Եթե հարաբերությունները փչանում ենուրեմն փչանում ենԵվ արդեն անգամ մեծ երեխան այդ հարաբերությունները չի փոխի:

Սերը կամ կակամ չկա: Դուք կամ մարդու նկատմամբ ինչ-որ բան զգում եք, կամ չեք զգում: Եթե զգում եք, եթե կա ընտանիքը պահպանելու պահանջմունք, նույնիսկ ոչ այնքան՝ ընտանիքը, որքան՝ սերը, ապա դրա համար արժե ինչ-որ բան անել: Իսկ եթե բացի նյարդայնությունից, այլ բան չեք զգում, ապա միմյանց կողքին մնալու կարիք ու իմաստ չկա:

Եվ եթե մարդիկ միմյանց չեն հասկանում, դա ոչ թե կանացի կամ տղամարդու չհասկանալու մակարդակ է, այլ չհասկանալու անձնային մակարդակ:

Եթե զուգընկերները չեն կարողանում պայմանավորվել, նշանակում է՝ նրանք սխալ են միմյանց ընտրել: Փնտրեք նրամ, ում հետ կկարողանաք պայմանավորվել:

Ինձ հաճախ մեղադրում են այն բանում, որ ես մարդուն 2-րդ հնարավորություն չտալու կոչ եմ անում:

Այո, ես համարում եմ, որ ներել ընդհանրապես ոչ ոքի պետք չէ: Մենք թատրոնում չենք: Խոսքն այն մասին է՝ դա ձեզ ձեռք տալի՞ս է, թե՞ ոչ: Եթե ձեռք չի տալիս, ուրեմն պետք է հեռանալ:

Ինչպե՞ս է ամուսնալուծությունն ազդում երեխայի վրաՆրանք, ովքեր փորձում են ընտանիքը պահպանել հանուն երեխաների, արդյո՞ք բարի գործ են անում:

Հանուն երեխաների ընտանիքը պահել պետք չէ, այլապես դու դառնում ես երեխաներիդ պատանդը, և բացի այդ, նրանց վրա դնում ես լրացուցիչ պատասխանատվություն, որը նրանց չի վերաբերում:

Երեխայի համար ամուսնալուծությունը տրավմա է, բայց դա սովորական տրավմա է: Ժամանակակից հասարակության մեջ երեխաների կեսից ավելի այդպես է ապրում:

Կարելի՞ է արդյոք երեխային զերծ պահել հարաբերություններում այն սխալներից, որոնք ծնողներն են թույլ տվել, ինչ-որ կերպ երեխային սովորեցնել այդպես չանել:

Հատուկ դա անել հնարավոր չէ: Երեխաներն ընկալում են ծնողների օրինակն ու կրկնում դրանք:

Եվ սկսվում է մեղսավոր շրջանը: Մեծանալով` մարդն անգիտակցաբար սկսում է վերարտադրել ծնողների վարքագծի ոչ ճիշտ մոդելը: Ի՞նչ անել:

Պետք է դիմել հոգեբանի: Այլ տարբերակներ չկան: Ինքնուրույն դուրս գալ այդ շրջանից մարդը չի կարող:

Իսկ ի՞նչ անեն այն մայրերը, ովքեր իրենց համար են երեխա ունենում, կամ բաժանվում են ու ապրում միայնակ: Կարո՞ղ են արդյոք նրանք երջանիկ լինել ու երջանիկ դարձնել իրենց երեխաներին:

Լիարժեք ընտանիքի առկայությունն ու երջանկությունը ոչ մի կերպ կապված չեն միմյանց հետ: Ցանկացած մայրիկ, որն իր երեխային միայնակ է մեծացնում, կարող է երջանիկ լինել: Եվ ընդհակառակը: Կան իրավիճակներ, երբ մոր համար ավելի դժվար է ամուսնու հետ, քան առանց նրա: Ինքնին ընտանիքում հոր և մոր մեխանիկական ներկայությունը ոչ մի բանի մասին չի խոսում:

Մեր երկրում շատ ընտանիքներ կան, երբ հայրիկը ձևականորեն կա, բայց փաստացի` նա աշխատանքի վայրում է և երեխաներին ընդհանրապես ուշադրություն չի դարձնում: Ի՞նչ անել:

Այդ մասին գրել է դեռևս հանգուցյալ դոկտոր Սփոքը. դուրս գալով ծննդատնից` մայրը պետք է երեխային տա հորն ու գնա մազերը հարդարելու: Կատակ է, կարծում եմ, իհարկե, սակայն դիտարկման արժանի:

Բան այն է, որ երեխայի ծննդյան պահից պետք է հորը սովորեցնել երեխայի խնամքին` զբոսնել հետը, լողացնել, տակդիրները փոխել, գիշերն արթնանալ, քանի որ որքան շատ դուք երեխային թողնեք հոր մոտ, այնքան շատ նա ցանկություն ու պահանջ կունենա նրա հետ շփվել: Բայց մայրերի մեծ մասը դա չի անում, այլ երեխայի խնամքն ամբողջովին իր վրա է վերցնում: Արդյունքում` հայրերը երեխաների հետ չեն շփվում այնքան ժամանակ, քանի դեռ նրանք չեն մեծացել: Դա խնդիր է:

Իսկ ո՞ւր է մնում հայրական պատասխանատվությունը: Ստացվում է, որ մայրը պետք է ինչ-որ կերպ հայրիկին կազմակերպի՞, որ նա մտնի պրոցեսի մեջ:

Այո, պետք է, քանի որ հայրիկը, որպես կանոն, մայրական բնազդներ չունի: Հայրական բնազդները պետք է միացնել:

Այժմ շատ հարցեր կան` կապված երեխաների դաստիարակության հարցում հոր և մոր ունեցած դերի հետ: Որոշ մարդիկ ասում են, որ ծնողները լիովին կարող են միմյանց փոխարինել: Բայց արդյո՞ք դա այդպես է:

Բոլոր նորածիններին մայրիկն ավելի շատ է հարկավոր, իսկ հետո պետք է ընտանիքում հարաբերությունների մոդել ու պաշտպանվածության զգացողություն: Եվ հայրիկն իր կարևոր դերն է խաղում այդ պատմության մեջ:

Առաջ գնանք: Ենթադրենք, որ ամեն ինչ կարգին է` երեխաները, ընտանիքը, տունը, ամեն ինչ կարգին է: Վեճեր չկան, խնդիրներ չկան, բայց և սեքս չկա: Կիրքը մարել է, զուգընկերները չափից շատ են սովորել, դադարել են միմյանց հանդեպ սեռական հետաքրքրություն ցուցաբերել: Սա ի՞նչ է, նորմա՞լ է:

Եվ մենք կրկին վերադառնում ենք հոգեկան կայուն վիճակի մասին հարցին: Երբ ձեր հոգեկան վիճակը կայուն է, ձեզ միևնույն բանը դուր է գալիս ողջ կյանքի ընթացքում: Ստաբիլ հոգեկան վիճակի դեպքում սովորելն առավելություն է, ոչ թե թերություն:

Իսկ երբ այն կայուն չէ, դուք աստիճանաբար կորցնում եք հետաքրքրությունն ուրիշի մարմնի նկատմամբ, ձանձրանում եք, նոր զգացողություններ եք ուզում:

Սեքսում եղած խնդիրներն ավելի խորը, համակարգային խնդիրների դրսևորումներից մեկն է: Իրականում խոսքն այստեղ վստահության մասին չէ, այլ այն մասին, թե որքան են մտերիմ զույգի հարաբերությունները, ու շատ այլ բաների մասին:

Իսկ հոգեկան կայուն վիճակը պետք է վերադարձնել հոգեբանի մոտ: Եկեք հասկանանք` ո՞րն է հոգեբանի դերը: Ես ճի՞շտ եմ հասկանում, որ հոգեբանը կարող է տալ այն, ինչ մենք չենք ստացել մանկության տարիներին, ու փոխել վարքագծի այն մոդելները, որոնք մեր մեջ սխալ են ձևավորված:

Սովորաբար, այո: Մեծ մարդու բոլոր խնդիրները մանկական խնդիրների հետևանք են: Մինչև 5-6 տարեկանը ձևավորվում է երեխայի հոգեբանությունը: Եվ եթե կան խնդիրներ, դրանք կարելի է ուղղել:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews

Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ

Popular

Մարդկանց 97 %-ը չի կարողանում այս նկարում գտնել ձիուն
Ստուգիր գիտելիքներդ. դեռ ոչ ոք իդեալական 10 չի հավաքել այս թեստից առանց արտագրելու
«Կկարոտեմ քեզ, իմ հրեշտակ»․ Ողբերգություն Մարինկա Խաչատրյանի ընտանիքում (Photo)
Կլիմաքսի նախանշանները ճանաչելով՝ կարելի է հետաձգել այն․ ահա, թե ինչին պետք է ուշադրություն դարձնեք
7 վնասակար սովորություններ, որոնց պատճառով կուրծքը կախվում է
3 ամենավատ աղջիկները՝ ըստ կենդանակերպի նշանի
Առաջիկա 5 օրվա եղանակի կանխատեսում
ԹԵՍՏ. քանի՞ երեխա կունենաս
Ի՞նչ նախանշաններ են հայտնվում մարդկանց մոտ սրտի կաթվածից մեկ ամիս առաջ

Latest

Իննա Խոջամիրյանը ծնողների հետ լուսանկար է հրապարակել (Photo)
«Կկարոտեմ քեզ, իմ հրեշտակ»․ Ողբերգություն Մարինկա Խաչատրյանի ընտանիքում (Photo)
Հղիության վերջին ամիսներում գտնվող Քրիստինա Եղոյանը նոր հոլովակ է հրապարակել (Video)
Պրեմիերա․ Ռազմիկ Ամյան՝ «Սիրտդ սրտիս մեջ»
Առաջիկա 5 օրվա եղանակի կանխատեսում
Առանց դեղորայքի զարկերակային ճնշումն իջեցնելու ամենաարդյունավետ միջոցները
Որքան է ձմերուկի օրական չափաբաժինը երեխաների և չափահասների համար
Թաղման ժամանակ «հանգուցյալը» կենդանացել է (տեսանյութ)
Ինչպես որոշել, թե որ վիտամիններն են ձեզ պակասում