Երբ Միքելանջելոն մարմարի կտորից քանդակեց հանրահայտ Դավիդի արձանը, ամբողջ պալատական կազմն ու ժողովուրդը եկան տեսնելու այդ հրաշքը։
Եկավ նաև կարդինալն իր աշխատակիցների հետ։ Արձանը շատ գեղեցիկ էր և բոլորը հիանում էին նրա կատարելությամբ։
Սակայն կարդինալը ինչ-որ բան պետք է ասեր, քանի որ նա սովոր էր խորհուրդներ տալ և ուղղություն ցույց տալ։
Եվ դիմելով Միքելանջելոին, նա ասաց. – ինձ դուր է գալիս Ձեր աշխատանքը։ Բայց ահա… գիտե՞ք։ Ահա այն տեղը՝ ուսը… Ինձ թվում է այնտեղ պետք է մի փոքր տաշել։
Ի՞նչ անել։ Վիճե՞լ կարդինալի հետ, այդ ամբարտավան, ինքնավստահ մարդու հետ։ Ոչ, դա անել չի կարելի։ Որովհետև նրա թույլտվությունից է կախված երկրում շատ բաներ։
Բայց նաև փչացնել ներդաշնակությունն ու գեղեցկությունը՝ նկարիչը նույնպես չէր կարող։
Եվ այդ ժամանակ Միքելանջելոն մի ձեռքով վերցնում է մուրճը, մյուսով հատիչը, և աննկատ՝ մի փոքր մարմարի փոշի։
Բարձրանալով աստիճաններով, նա սկսում է թխթխկացնել՝ ձևացնելով, որ հարվածում է արձանին, քիչ-քիչ ձեռքից թափելով մարմարի փոշին։
Հետո նա իջնում է, նայում արձանին և հարցնում կարդինալին.
– Հիմա լա՞վ է։
Կարդինալը կկոցում է աչքերը, ուշադիր նայում և ասում.
– Այո, այ հիմա ամեն ինչ շատ լավ է։
Երբեք թույլ չտաք ղեկավարել ձեզ այն մարդկանց, ովքեր ոչինչ չեն հասկանում Ձեր գործունեության ոլորտից։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը
Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ
