Իմ ու հարսիս հարաբերությունները միշտ շատ լավ են եղել:

Երբ որդիս ամուսնացավ, նրանք ասացին, որ ուզում են առանձին ապրել, իսկ ես դեմ չեղա:

Քանի որ երիտասարդները վարձով էին ապրում, ես նրանց օգնում էի ամեն կերպ, որքան կարողանում էի:

Ամեն շաբաթ նրանց մի քանի տոպրակ սնունդ էի տանում, իմ հողամասի բանջարեղեններն ու իմ պատրաստած փակոցներն անպակաս էին նրանց տանից:

Երբ ծնվեց նրանց առաջնեկը, հանգստյան օրերին թոռնիկիս բերում էի ինձ մոտ, որպեսզի նրանք երկուսն էլի լիարժեք հանգստանան:

Շուտով կլրանա թոռնիկիս 2 տարեկանը, իսկ 3 ամիս առաջ իմացանք, որ հարսս հղի է, սակայն նրանք կասկածում են՝ ունենա՞լ երեխային, թե՞ ոչ, քանի որ դեռ չեն լուծել բնակարանի հարցը:

Ես պնդեցի, որ ծննդաբերի, և ասացի, որ կտեղափոխվեմ հողամասի փոքրիկ տունը, իսկ քաղաքի իմ բնակարանը, որտեղ հիմա ապրում եմ, կնվիրեմ նրանց:

Բայց մի շաբաթ առաջ եղավ այնպիսի միջադեպ, որից հետո նույնիսկ տեսնել չեմ ուզում նրանց:

Իմ ծննդյան օրն էր, եկել էր որդուս ընտանիքը, իմ մտերիմ ընկերուհին և կոլեգաներիցս մի քանի հոգի:

Արդեն ուշ էր, հարսս ասաց, որ երեխայի քնելու ժամն է, և իրենք պետք է գնան:

Ես սկսեցի արագ-արագ տոպրակների մեջ սնունդ լցնել, որ տանեն իրենց հետ:

Հարսս հագցնում էր երեխայի շորերը, երբ հայտնաբերեց, որ հեռախոսը չի գտնում:

Վերցրեցի հեռախոսս, որ զանգեմ նրան:

Հարսս ասում էր, որ պետք չէ, հիմա կգտնի, բայց ես, միևնույնն է, զանգեցի:

Եվ գիտեք՝ ինչ, իմ զանգին նա դրել էր… շան հաչոց…

Արցունքները գնացին աչքերիցս… այսինքն, որդիս էլ գիտեր դրա մասին, բայց թույլ էր տվել, որ կինն ինձ այդպես ծաղրի:

Ես այնքան ամաչեցի հյուրերիս մոտ: Իսկ այսօր էլ զանգեց որդիս և այնպես խոսեց, կարծես ոչինչ չի եղել:

Ասաց, որ շինանյութ է գնել, որ անմիջապես տեղափոխվելուց հետո վերանորոգեն բնակարանը, իսկ ես պատասխանեցի, որ տունը նրանց չեմ տալիս:

Որքան էլ սիրեմ որդուս և թոռներիս, ես բեք չեմ կորցնի ինքնասիրությունս:

Եթե նրանք կարող էին ծաղրել ինձ, թող ինքնուրույն էլ զբաղվեն իրենց տան հարցերով:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը

Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ