Ստեփանակերտի իրենց տնից ի՞նչ են հասցրել վերցնել բռնի տեղահանված 12 եւ 14-ամյա եղբայրները… Փոքրը հուշում է, մեծը պատասխանում՝ ամենակարեւորը վերցրել են 2 տարի առաջ վթարից մահացած մայրիկի լուսանկարը: Ռոբերտը պատմում է՝ սեպտեմբերի 19-ին, երբ սկսվեց պատերազմը, ինքը մայրիկին այցելելու էր գնացել:

Թե ինչ եղավ հետո, եղբայրները պատմում են՝ իրար հերթ չտալով: Իրենք Հայաստան հասան ավտոբուսով: Արդեն դուրս գալու ժամանակ Ստեփանակերտում ադրբեջանցիներ են եղել: Ու չնայած այս մղձավանջին, չեն ուզել թողնել իրենց տունը:

Կարոտում են տան ամեն ինչին, Ռաֆայելը կրկին միջամտում է՝ անգամ սառնարանն են թողել : Եղբայրների խնամակալը նրանց մորաքույրն է, ունեն նաեւ տատիկ եւ պապիկ: Ընտանիքն այժմ կացարանի խնդիր ունի: Բնակարան են փնտրում Երեւանին մոտ բնակավայրերից մեկում, որ կարողանան աշխատանք գտնել ու ապրել:

Արցախում ապրելն այլեւս անհնար է, պատմում էր տատը՝ Ռաիսա Հակոբյանը: Ոչ մի դեպքում նա չէր համաձայնվի ադրբեջանական անձնագիր ստանալ: Հիմա ամենակարեւորը բնակության հասցե ունենալն է, որ 7-րդ եւ 10-րդ դասարաններում սովորող տղաները տեղավորվեն դպրոցում, շարունակեն ուսումնական պրոցեսը:

Աղբյուրը՝ GalaTV