Մի շրջանում ապրում էր մի կին, ով բոլորի համար հանելուկ էր:

Նա չէր փայլում իր գեղեցկությամբ, մի փոքր թմբլիկ էր ու հնաոճ էր հագնվում:

Նրա մեջ չկար այնպիսի մի բան, որ նրան առանձնահատուկ դարձներ:

Միայն ամուսինն էր, որ պաշտում էր նրան: Մի անգամ ես նրանց տուն գնացի:

Կինը արդեն խոհանոցում վերջացնում էր ընթրիք պատրաստելը:

Ամուսինը տուն եկավ. նա այդ օրը աշխատավարձ էր ստացել:

Նա մտավ խոհանոց ու գումարային չեկ տվեց կնոջը:

Կինը մի պահ դադարեցրեց գործը, գրկեց ամուսնուն ու ասաց.

-Ես գիտեմ, թե դու որքան տքնաջան ես աշխատել, որ վաստակես այդ գումարը: Շնորհակալ եմ, որ դու ստեղծել ես բոլոր հարմարությունները, որ ես կարող եմ մնալ տանն ու հոգ տանել ընտանիքիս մասին:
… Նրանք գնում են հյուրասենյակ, որտեղ խաղում էին փոքրիկներն, ու կինն ասում է.

– Տեսե՛ք, Ձեր հայրիկը շատ է աշխատել, որ գումար վաստակի… Տղա՛ս, հիմա քեզ համար կկարողանանք հեծանիվ գնել, աղջի՛կս, իսկ քեզ համար՝ նոր կոշիկներ:

… Ամուսինը կանգնել էր ու լուռ լսում էր, նրա դեմքին ուրախությունն էր փայլում: Կինը ոչ միայն գնահատում էր իրեն, այլև նույնը սովորեցնում էր փոքրիկներին: Նրա աչքերում իր կինն ամենասքանչելին էր:

Այս սովորական կինը, պարզվում է, այդքան էլ սովորական չէր: Նա գիտեր՝ ինչպես գնահատել ամուսնուն․․․

Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը

Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ