Միխայիլ Եֆրեմովը ռուս դերասան է, ով հայտնի է իր վառ դերերով թատրոնում և կինոյում։ Նա նաև հայտնի է իր ուղիղ և երբեմն սուր արտահայտություններով հասարակական ու քաղաքական թեմաների վերաբերյալ։
Միխայիլ Եֆրեմովը մարդ է, ով չի վախենում։ Նա խոսում է այնտեղ, որտեղ մյուսները լռում են։
Միխայիլ Եֆրեմովը մարդ է, ով չի վախենում։ Նա խոսում է այնտեղ, որտեղ մյուսները լռում են։ Նա չի ամաչում։ Եվ ոչ այն պատճառով, որ ունի մեծամտության մոլություն։ Նրա անմիջականությունը չի ճանաչում, թե ինչ է «աստղայինությունը», և այդ պատճառով չի կարող վիրավորել։
Չէ՞ որ հնարավոր չէ վիրավորվել երեխայից, որը պարզապես իրերն անվանում է իրենց անուններով։ Նրա մաքուր ճշմարտությունը հուզում է ծնողներին, և նրանք, գաղտնի հոգոց հանելով, մտածում են, որ հավանաբար սա շուտով կանցնի… Միխայիլ Եֆրեմովի մոտ դա չանցավ։
Մի հարցազրույցում նա մի անգամ ասել է, որ իրեն ընդհանրապես չի հուզում այն, թե իր մասին ինչ են մտածում շրջապատողները։ Եվ դա ճիշտ է։
Իսկ Եֆրեմովին լսելը՝ հաճույք է հոգնած ճամփորդի համար, որը շոգ օրը հասել է մաքուր ջրի աղբյուրի։
Մի անգամ Եֆրեմովին հարցրել են. «Միխայիլ, իսկ ինչու՞ դուք այդքան չեք սիրում Ռուսը»։ Եվ ահա, ինչ նա պատասխանեց։
«Հարցը ենթադրում է, որ ես հիմա կսկսեմ արդարանալ, ապացուցել, որ սիրում եմ։ Եվ, իհարկե, ենթադրվում է, որ դուք ինքներդ էլ Ռուսը սիրում եք։
Այս խոսակցությունը չափազանց լուրջ է։ Եվ որոշ չափով անիմաստ։ Իր հայրենիքը՝ Գերմանիան, սիրում էր գերմանական սուզանավի անձնակազմը, որը խորտակում էր Հյուսիսային կոնվոյները։
Եվ չեկիստը, որը սպանում էր ցարական երեխաներին, նույնպես սիրում էր Ռուսը և դա անում էր Ռուսաստանի շահերի համար։
Ես կարող եմ ձեզ ասել, թե ինչ չեմ սիրում…
Ես չեմ սիրում կեղծավորությունը։ Ես չեմ սիրում սուտը, կոպտությունը։ Չեմ սիրում, երբ ուժեղը ծաղրում է թույլին։ Չեմ սիրում, երբ մարդիկ սպանում են միմյանց։ Չեմ սիրում, երբ չունեն սեփական կարծիք։ Չեմ սիրում, երբ փակում են բերանը, նույնիսկ նրանց, ում ես չեմ սիրում։
Ես ուզում եմ, որ իմ Հայրենիքը հարգեն։ Հարգեն նոր տեխնոլոգիաների համար, ժամանակակից գործարանների համար, գեղեցիկ և մաքուր քաղաքների, որակյալ և ոչ թանկ ապրանքների համար։ Մեր գեղեցիկ կանանց համար, աշխատասեր և բարի տղամարդկանց համար։
Ես ուզում եմ, որ այլ երկրները երազեն մեզ միանալ ոչ թե անելանելիությունից, և ոչ թե այն պատճառով, որ մեզ մոտ կենսաթոշակներն ավելի բարձր են, այլ որովհետև մեզ մոտ հասարակությունն ավելի արդար է և շնչելը ավելի հեշտ է։
Որպեսզի մեզ մոտ չգան անչափահաս մարմնավաճառների հետ զվարճանալու, այլ գան բուժվելու այն հիվանդություններից, որոնք ոչ ոք, բացի մեր բժիշկներից, չի կարող բուժել։
Ես չեմ ուզում, որ Ռուսաստանից վախենան և ատեն։ Ես չեմ ուզում, որ ռուսներին արտերկրում ընկալեն որպես ագրեսիվ և կոպիտ, իրենց պահել չկարողացող ժողովուրդ։ Որպեսզի ամբողջ աշխարհը մտածի իմ երկրի մասին որպես ագրեսորի։
Ես չեմ ուզում, որ մենք զբաղեցնենք առաջին տեղերը կոռուպցիայի և մանկական մահացության մակարդակներով։ Ես չեմ ուզում, որ իմ ժողովրդին զանգվածային քարոզչությամբ վերածեն միաձայն ամբոխի։
Եվ ես «չեմ համտեսում» մեր խնդիրները։ Ես ծաղրում եմ։ Ծաղրում եմ այն մարդկանց ռուս ժողովրդի մեջ, որոնց պատճառով Ռուսաստանը դառնում է ոչ այնպիսին, ինչպիսին ես ուզում եմ այն տեսնել, այլ այնպիսին, ինչպիսին ես չեմ ուզում տեսնել Ռուսաստանը»։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը
Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ
