Խնդրահարույց մարդիկ սկզբում հազվադեպ են թվում խնդիր ստեղծող։ Ընդհակառակը՝ շատ հաճախ նրանք լինում են հմայիչ, ուշադիր, խարիզմատիկ և կարողանում են ուժեղ տպավորություն թողնել։
Մարդու իրական էությունը սովորաբար բացահայտվում է ոչ թե գեղեցիկ խոսքերում կամ ցուցադրական բարության մեջ։ Այն երևում է շատ ավելի նուրբ բաներում՝ այն բանում, թե ինչպես է մարդը վերաբերվում ուրիշի խոցելիությանը, թուլությանը, սխալներին կամ կախված վիճակին։
Եվ կա մի հատկանիշ, որը գրեթե անսխալ մատնում է մարդու ներքին «փչացածությունը»՝ հաճույք ստանալ ուրիշին նվաստացնելուց։
Ու պարտադիր չէ, որ դա լինի կոպիտ ձևով։ Երբեմն դա երևում է որպես «անմեղ» կատակներ, սարկազմ, կծու խոսքեր, մշտական ծաղրանք կամ մարդուն անհարմար դրության մեջ դնելու սովորություն՝ իբր անկեղծության անվան տակ։
Այսպիսի մարդիկ հաճախ դա քողարկում են «ուղղախոսությամբ»․
- «Ես պարզապես ճշմարտությունն եմ ասում»։
- «Բա ի՞նչ կա դրա մեջ»։
- «Պետք է կարողանալ սեփական անձի վրա ծիծաղել»։
- «Պարզապես կատակ արեցի»։
Բայց հումորի և թաքնված նվաստացման տարբերությունը գրեթե անմիջապես զգացվում է։ Սովորական կատակից հետո մարդը թեթևություն է զգում։ Թունավոր «կատակից» հետո ներսում մնում է տհաճ զգացողություն, կարծես քեզ նրբորեն «փոքրացրել» են։ Հենց այդ պահին շատ բան է պարզ դառնում։
Ներքին առողջ հենարան ունեցող մարդուն ուրիշի թուլությունը սովորաբար չի ոգևորում։
Նրան պետք չէ ինքնահաստատվել ուրիշներին նվաստացնելու հաշվին։ Պետք չէ զգացմունքային գերակայություն ցույց տալ, ծաղրել, ճնշել կամ անընդհատ ընդգծել սեփական առավելությունը։
Հոգեբանական տեսանկյունից սա շատ կարևոր նշան է։ Որովհետև հասուն մարդը սովորաբար զգում է ուրիշի սահմանները։ Նույնիսկ կոնֆլիկտի ժամանակ։ Նույնիսկ բարկացած պահին։
Իսկ ներքին կոշտություն և հուզական դատարկություն ունեցող մարդիկ հաճախ թաքուն հաճույք են ստանում նրանից, որ դիմացինը շփոթվեց, անհարմար զգաց իրեն կամ իրեն վատ զգաց։
Հատկապես լավ դա երևում է մանրուքներում։
Ինչպես է մարդը խոսում մատուցողների հետ։ Ինչպես է արձագանքում ուրիշի սխալին։ Ինչպես է պահում իրեն նրանց կողքին, ովքեր ավելի թույլ կամ ավելի կախված վիճակում են։
Որոշ մարդիկ զարմանալիորեն քաղաքավարի են «պետքական» մարդկանց հետ, բայց լրիվ ուրիշ՝ նրանց հանդեպ, որոնցից ոչինչ կախված չէ։ Եվ հենց դա է սովորաբար մարդու իրական էությունը ցույց տալիս շատ ավելի ճշգրիտ, քան բարության ու բարոյականության մասին գեղեցիկ խոսքերը։
Կա նաև մեկ այլ կարևոր ազդանշան։
Ներքին «փչացածություն» ունեցող մարդիկ գրեթե միշտ վատ են տանում ուրիշի արժանապատվությունը։
Նրանց նյարդայնացնում են՝
- ինքնավստահ մարդիկ,
- հանգստությունը,
- ուրիշի հաջողությունը,
- անձնական սահմանները,
- առանց արդարանալու ապրել կարողանալը։
Այդ պատճառով նրանց կողքին հաճախ առաջանում է տարօրինակ զգացողություն․ կարծես քեզ անընդհատ փորձում են մի փոքր արժեզրկել, կպնել կամ զգացմունքային առումով «ներքև իջեցնել»։ Ոչ թե որովհետև դու ինչ-որ վատ բան ես արել, այլ որովհետև այդ մարդուն հոգեբանորեն կարևոր է իրեն առավել զգալ։
Ինչու է կարևոր սա շուտ նկատել։
Որովհետև բացահայտ դաժանությունը բոլորն են տեսնում։ Իսկ մանր, բայց մշտական նվաստացումը վտանգավոր է նրանով, որ հոգեբանությունը քանդում է աստիճանաբար։
Մարդը սկսում է ավելի հաճախ կասկածել ինքն իրեն, արդարանալ, ամաչել սեփական զգացմունքներից և աննկատ կորցնել ներքին հենարանը։ Այդ պատճառով նման բաները նկատելու կարողությունը ուրիշներին դատելու մասին չէ, այլ հոգեբանական ինքնապաշտպանության։
Եվ ամենակարևորը։
Իրապես լավ մարդը քեզ իր կողքին փոքր չի դարձնում։ Նույնիսկ վատ տրամադրության ժամանակ։ Նույնիսկ կոնֆլիկտի մեջ։ Նույնիսկ եթե բարկացած է։ Որովհետև հասունությունը գրեթե միշտ երևում է ոչ թե ցուցադրական բարության, այլ ուրիշի մարդկային արժանապատվության նկատմամբ զգույշ վերաբերմունքի մեջ։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը
Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ
