Մի անգամ արևը և քամին վիճեցին, թե ո՞վ է ավելի ուժեղ, և քամին ասաց. «Ես կապացուցեմ, որ ավելի ուժեղ եմ: Տեսնո՞ւմ ես այն թիկնոցով ծերուկին: Գրազ կգամ, որ ես ավելի շուտ կստիպեմ նրան հանել թիկնոցը, քան դու»:

Այսպիսով՝ արևը մտավ ամպի ետևն, իսկ քամին սկսեց փչել այնքան, մինչև որ փոթորկի փոխվեց, բայց որքան ուժեղ էր փչում, այնքան ավելի պինդ էր ծերուկը փաթաթվում իր թիկնոցի մեջ:

Ի վերջո քամին հանդարտվեց, իսկ այնուհետև բոլորովին դադարեց:

Այն ժամանակ արևը դուրս եկավ ամպի ետևից և բարեհոգաբար ժպտաց ծերուկին:

Շուտով նա սկսեց սրբել ճակատի քրտինքն ու հանեց թիկնոցը:

Հենց այստեղ էլ արևն ասաց քամուն, որ բարությունը և բայրացակամությունը միշտ կհաղթեն ցասմանն ու հարկադրանքին:

-Քնքշությամբ և բարությամբ շատ ավելիին կարելի է հասնել, քան բարկությամբ։

Առակը՝ Լև Տոլստոյի