Սուֆիստական իմաստուն առակ։

Երբ մարդկանց հոգիները ստանում էին իրենց հատկությունները, հրեշտակներից մեկը թռավ այն հոգու մոտ, որը պիտի դերվիշ դառնար, և հարցրեց` նա ի՞նչ է ուզում: Դերվիշը պատասխանեց` ոչինչ, և շարունակում էր նստել` հայելով ճշմարտությունը:

Այդժամ հրեշտակն այցելեց մարդկային հոգիներին՝ հարցնելով նրանց, թե ինչ են նրանք ուզում:

Թագավորն ասաց` կարևորություն և ճոխություն:

Ծառան ասաց` աշխատանք:

Ռազմիկն ասաց` փառք:

Այդժամ հնչեց մի ձայն, որը դերվիշին ասաց.

– Դու քեզ համար ոչինչ չխնդրեցիր, և դեռևս ուշ չէ որոշումը փոխելու համար: Սակայն, քանի որ դու ճշմարտություն ես տենչում, քեզ կցուցանվի, թե ինչպես մարդիկ կօգտագործեն այն, ինչի մասին խնդրում են։

Եվ այդժամ դերվիշի առաջ հայտնվեց մի հայելի, և նա տեսավ կարևորությամբ և հանդիսավորությամբ լի թագավորներին, անդադար բանող ծառաներին, անընդհատ մարտնչող ռազմիկներին:
Այդժամ դերվիշը բացականչեց` իսկ ինչպիսի՞ն կլինի Գիտելիքների Մարդկանց ապագան:

Եվ այդ ժամանակ նա տեսավ քահանաներին և գիտուններին և բոլոր տեսակի մասնագետներին: Նրանցից հարցնում էին իրենց կարծիքները, դիմում էին բացատրություններ ստանալու և սովորելու համար: Եվ, իհարկե, նրանք հեռանում էին ճշմարտությունից և հեռացնում էին այլոց:

Դերվիշը բացականչեց` մի՞թե ճիշտ է, որ անկարելի է փնտրել ճշմարտություն` առանց կարծիքների, ճշմարտություն՝ առանց մոլագարության, փաստեր` առանց դրանց հետ անձնական կապվածության:

– Վախենամ, որ տալ այդ բաները, որոնց մասին դու խոսում ես, մարդկանց գոյություն ունեցող տեսակներին արդեն ուշ է,- ասում էր հրեշտակը,- այդ պատճառով էլ մարդիկ փաստերը գիտելիքի տեղ կընդունեն, կարծիքը` պայծառատեսության տեղ, իսկ պարտավորությունները` աստվածապաշտության և առաքինության տեղ:

– Բայց,- շարունակում էր դերվիշը,- մարդիկ ինչպե՞ս կիմանան, որ ճշմարտությունը դա կարծիքը չէ, իսկ համոզմունքները` արժանապատվություն չէ:

– Երբ կարծիքն ընդունվում է` որպես փաստ, այն չի համապատասխանում: Երբ փաստերն ընդունվում են` որպես գիտելիք, մարդու մեջ, ով ջանում է դրանք ներմղել իր մեջ, անհանգստություն է առաջանում: Ճիշտ նույնպես, երբ մոլագարությունը շփոթում են պարտքի հետ, հոգին դատարկ է մնում:

– Եվ ի՞նչ այդժամ,- հարցրեց դերվիշը:

– Այդժամ մարդիկ, որոնք ջանում են մեկը մյուսի տեղ անցկացնել, դառնում են փառասեր, բարկացկոտ, մանրախնդիր, այնպես որ, նրանց կողքից զննող մարդիկ սկսում են ճշմարիտ գիտելիք փնտրել:

– Բայց չէ՞ որ մարդիկ կարող են և չնկատել մասնագետների թերությունները:

– Իհարկե,- ասաց հրեշտակը,- բայց միայն մի դեպքում, եթե իրենց մեջ էլ չափազանց շատ է փառասիրությունը, էմոցիան և մանրախնդրությունը:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց zNews-ը

Կիսվե՛ք Ձեր ընկերների հետ